Scott Wilson był dotąd znany jako etatowy projektant zegarków w Nike oraz założyciel studia projektowego Minimal, które odpowiada za design wielu urządzeń takich firm jak HP, Logitech, Motorola, ale jego najbardziej rozpoznawalnym projektem jest na razie chyba nowa wersja konsoli XBOX 360 oraz kontroler Kinect. Tym razem postanowił jednak stanąć w innej roli – zamiast stawać w roli podwykonawcy postanowił zaprojektować coś, czego produkcję zleci innym – dwa modele pasków do iPoda nano.

Ten tańszy nazywa się TikTok, ma kosztować $34,95 i służy do wsuwania w niego iPoda. Urządzenie ma tam siedzieć w miarę stabilnie i mieć jednocześnie dostęp nie tylko do przycisków na obudowie, ale też do gniazda dock connector, dzięki czemu będzie można z nim także biegać.

Droższa wersja – LunaTik to już nie tylko silikonowy pasek, ale też aluminiowa obudowa, w której „uwięzimy” iPoda. Nie na stałe, co prawda, ale nie jest to rozwiązanie zakładające codzienne wyciąganie odtwarzacza. Bez obaw jednak, dostęp do gniazda dock connector jest swobodny i umożliwia zarówno ładowanie, jak i korzystanie z Nike+. Urządzenie ma kosztować $69,95.

Najciekawszy jest jednak sposób pozyskania środków na rozpoczęcie produkcji. Scott Wilson zdecydował się ogłosić swój projekt w serwisie Kickstarter i liczyć na wsparcie internautów. I uzyskał je – zakładał, że na rozpoczęcie produkcji będzie potrzebował 15 tysięcy dolarów, a otrzymał… ponad 300 tysięcy więcej. A właściwie otrzyma, bo cały czas przeprowadzana jest zbiórka funduszy, a środki zostaną przekazane 16 grudnia.

Oczywiście nic za darmo – każdy darczyńca który zdecydował się na wsparcie projektu kwotą większą niż 25 dolarów otrzyma gotowy produkt. Za $25 będzie to model TikTok ($10 upustu w porównaniu z zamówieniem po premierze), za $50 – model LunaTik (20 dolarów oszczędności), za $70 oba modele, a za $150 – limitowana, anodyzowana na czerwono wersja LunaTik i TikTok wysłany wcześniej aby umilić czas oczekiwania. Dostępna była też opcja Love Party Pack – za 500 dolarów zamawiało się czerwoną wersję LunaTik, iPoda nano 8 GB oraz 5 srebrnych LunaTik i 5 TikToków. Przesyłka na terenie USA jest darmowa, do Kanady kosztuje 10 dolarów, a do pozostałych państw – dodatkowe 15 dolarów. Oczywiście wysyłka Love Party Pack za granicę była droższa, ale ponieważ opcja ta nie jest dostępna…

Wygląda zatem na to, że nie będzie to mała seria – obecnie złożono ponad 4 tysiące zamówień, został jeszcze prawie miesiąc na opcję pre-order, a prawdopodobnie później też znajdą się chętni. Fajne – fajny projekt i fajny pomysł na zdobycie 300 tysięcy.

iPad dostanie więc wszystko to, co od czerwca zdążyło pojawić się w systemie iPhone’a i iPoda touch – w tym wielozadaniowość, foldery oraz nową wersję klienta poczty (ze zbiorową skrzynką pocztową). Dodatkowo pojawi się też polski język – zarówno w samym interfejsie tabletu, jak i na klawiaturze (dotąd nie dało się np. wprowadzić litery „ą”). W zamian za to suwak blokady obracania ekranu zacznie pełnić rolę suwaka wyciszania urządzenia – podobnie jak w iPhone możliwość obrotu będziemy teraz blokować z pozycji menu przełączania między aplikacjami.

Oprócz dużych zmian dla iPada iOS 4.2 to także nowe funkcje we wszystkich urządzeniach – w tym Game Center, ale także AirPlay – funkcję, która szczególnie ucieszy posiadaczy Apple TV lub routera AirPort Express. Ten drugi posiada bowiem gniazdo mini jack 3,5 mm, które służy do łączenia urządzenia ze sprzętem audio, dzięki czemu posiadacze Maców (i PC-tów chyba też) mogli odtwarzać bezprzewodowo muzykę z iTunes na swoich domowych Bose czy Harmanach Kardonach. Teraz, dzięki AirPlay, można odtwarzać w ten sposób odtwarzać muzykę także z iPoda/iPhone’a czy iPada, a z użyciem Apple TV nie tylko muzykę, ale też filmy i zdjęcia.

AirPrint to z kolei podobna funkcja, która umożliwia posiadaczom urządzeń z iOS bezprzewodowe drukowanie maili, stron internetowych czy dokumentów z iWork.

Od dzisiaj darmowe będzie też korzystanie z funkcji lokalizacji telefonu, zarezerwowanej dotąd jedynie dla użytkowników Mobile Me.

Aktualizacja iOS do wersji 4.2 jest darmowa i możliwa jeśli posiadamy iPhone 3G, iPhone 3GS, iPhone 4, iPoda touch z 2009 roku (tylko 32 lub 64 GB), iPoda touch 4. generacji oraz iPada, a wersja iTunes na naszym komputerze to 10.1. Funkcja Find My iPhone jest dostępna dla użytkowników iPhone 4, iPoda touch (2010) oraz iPada.

Również dzisiaj pojawi się aktualizacja firmware Apple TV do wersji 4.1. Pojawi się w niej właśnie obsługa AirPlay oraz funkcja VoiceOver – sterowanie głosowe.

Posiadacze iPodów nano szóstej generacji mają już niezły wybór w kategorii akcesoriów do robienia zegarków, zaś osoby niezdecydowane – kolejny argument za nowym nano. Tym razem również silikonowy, od firmy Griffin.

Griffin Slap Band to silikonowy pasek do iPoda nano, z przyciskami umieszczonymi na obudowie. Podobnie jak HEX Watch Band, także i to akcesorium blokuje dostęp do gniazda dock connector, więc nie nadaje się do wykorzystania z Nike+iPod. W przeciwieństwie do produktu konkurencji Slap Band nie posiada jednak klasycznego paska – zamiast niego zastosowano kawał blachy – rozwiązanie znane z odblaskowych opasek rozdawanych dzieciom w szkołach (w pakiecie z planami lekcji) lub na festynach typu „Witaj Wiosno”, czy „Pożegnanie lata” – żeby założyć to coś na rękę, trzeba wyprostować pasek, a następnie walnąć nim w nadgarstek, żeby się w okół niego zawinął. Ciekawe rozwiązanie, jestem ciekaw czy wygodne.

Griffin Slap Band będzie w sprzedaży wkrótce, w siedmiu kolorach, w tym kilku morderczych dla oka. Sugerowana cena w USA to 25 dolarów, a więc tyle samo co w przypadku HEX Watch Band. Można też śmiało powiedzieć, że w Europie będzie kosztować 25€, czyli jakieś 100 złotych. Więcej informacji na stronie producenta.

A jeśli nie chcecie takiego, zawsze pozostaje klasyczny pasek do zegarka.

Listopad to kiepski moment na zachęcanie do biegania, wiem o tym. Z drugiej strony, jeśli tylko temperatura jest powyżej zera, a poniżej 30 stopni o godzinie 23.00, nie ma burzy, natężenie deszczu jest niższe niż „nawałnica”, a widoczność przekracza 100 metrów, da się biegać, a twierdzenie że jest inaczej jest zwykłym objawem prokrastynacji. A poza tym, mamy póki co darmowy dostęp do archiwum i zawsze będzie można przypomnieć ten tekst w marcu.

W zasadzie miałem to napisać już w czerwcu i napisałem nawet pierwsze 1000 słów. Wiecie jednak jak jest z tą prokrastynacją – po prostu musiałem poczekać do listopada, nowego iPoda nano i możliwości oceny, z czym biega się lepiej – z „klasycznym” iPodem nano, czy też z najnowszym. Mówiąc „klasyczny” mam na myśli nano generacji 1-5, bowiem Nike+iPod nie jest najnowszym wynalazkiem – na rynku pojawiło się w początkowych miesiącach 2006 roku i kompatybilny z nim jest każdy wyprodukowany dotąd iPod nano.

A także, od zeszłego roku, iPod touch 3. i 4. generacji, iPhone 3GS i iPhone 4. Posiadacze dwóch ostatnich urządzeń mogą skorzystać także z aplikacji Nike+ GPS, która nie wymaga kupowania zestawu. Nie jestem jednak zwolennikiem biegania z iPhone, czy touch’em – widziałem w moim życiu zbyt wiele rozbitych ekranów w telefonach Apple, żeby odważyć się na coś takiego.

Nie jestem też zwolennikiem Nike+ Sportband – opaska na rękę to rozwiązanie dla kogoś, kto ma już swój odtwarzacz muzyczny, ale nie działa w nim Nike+ lub nie lubi z nim biegać – opaska pozwala na korzystanie z serwisu internetowego, ale z oczywistych względów niemożliwe jest tu korzystanie z zalet biegania z iPodem.

Jedyna wada Nike+ to cena. Zestaw dla iPoda nano kosztuje ok. 100 złotych. W jego skład wchodzi czujnik do buta oraz odbiornik podpinany do odtwarzacza. Posiadacze iPhone’a i touch’a mogą kupić sam czujnik, bo odbiornik mają już wbudowany (Bluetooth jest jak widać bardzo uniwersalną technologią). Sam czujnik również kosztuje ok. 100 złotych i trzeba go wymieniać co 1000 godzin używania. Czyli w przypadku większości użytkowników co kilka lat. Zestaw Nike+ Sportband kosztuje od 200 złotych w górę. Wszystko zależy od sklepu, a czasem także od tego czy ładnie się uśmiechniemy do kasjerki.

Pozostaje jeszcze kwestia butów. Generalnie da się biegać w butach firm innych niż Nike. Pytanie brzmi jedynie: po co? Wszystko zależy od tego, czy jesteśmy w stanie umieścić czujnik w sposób dla nas i naszych stóp wygodny. Jeśli tak, a ponadto dopiero zaczynamy, inwestycję w buty można odłożyć w czasie. Najwyżej będziemy mieli trochę przekłamane wyniki. Na granicy błędu statystycznego, co zdarza się także w dedykowanych butach Nike. Potem jednak okaże się, że wydatek od 200 do 500 złotych na buty ze specjalną wanienką w środku jednego jest konieczny.

Mając zestaw możemy korzystać z jego zalet. Podstawową jest możliwość liczenia odległości, a także czasu, spalanych kalorii (to najbardziej przekłamana informacja). Wszystko przy akompaniamencie naszej ulubionej muzyki. iPod wyświetli nam także historię naszej aktywności, pokaże nasze rekordy, ilość łącznie przebiegniętych kilometrów oraz spalonych kalorii, wykres pokazujący nasze tempo i podobne statystyki.

Możemy też ustawiać sobie cele – możemy biegać bez ograniczeń, przez określony czas, pokonać ustalony dystans, lub spalać odpowiednią liczbę kalorii. Oczywiście, możemy też biegać do konkretnej muzyki, zmieniać ją w trakcie treningu, a cały czas będzie nam towarzyszyć lektor, informujący lub informująca o naszych obecnych postępach, a także, na określonych zasadach, o przebiegniętym dystansie, spędzonym czasie, itd. Dowiemy się też o osiągnięciu celu, a w przypadku pobicia naszego własnego rekordu poinformuje nas o tym Lance Armstrong lub Joan Benoit Samuelson. A, jest jeszcze PowerSong – wybrany przez nas utwór, który uruchamiamy w prosty sposób kiedy potrzebujemy dodatkowego kopa, np. na finiszu.

Strona internetowa pozwala zasadniczo na to samo. Możemy obejrzeć przedstawioną graficznie historię naszych biegów, zobaczyć tempo konkretnego biegu na wykresie, a oprócz dublowania opcji z iPodów możemy także oceniać treningi – dodawać informacje o naszym nastroju, warunkach pogodowych, rodzaju nawierzchni oraz dopisywać komentarze.

Ambitni biegacze mogą też ustalać sobie cele – ilość treningów, przebiegnięty dystans lub średnie tempo do zrobienia w określonym czasie. Są także profesjonalne treningi, rozpisane dla konkretnego stopnia zaawansowania oraz pożądanych celów.

Możemy też rywalizować ze znajomymi korzystającymi z Nike+, lub z innymi ludźmi. Możliwy jest także udział w grupowych zawodach – zapisujemy się do konkretnej grupy: zbierającej mieszkańców konkretnych województw Polski, mieszkańców Europy lub USA, posiadaczy iPodów w konkretnym kolorze, a także dowolnej innej, istniejącej. Jeśli gdzieś trwa wyścig między właścicielami psów i kotów, można do niego dołączyć. Jeśli nie ma, można go stworzyć.

Strona nikeplus.com nagradza także za aktywność – istnieje system poziomów, w zależności od przebiegniętego w sumie dystansu. Poziom oznacza też inny kolor strony, zarówno tej we flashu, dostępnej z komputera, jak i w wersji dla iPhone czy iPada. Przez pierwsze 50 km strona jest żółta, od 50 do 250 jest pomarańczowa, od 250 zielona, a co dalej – nie wiem, jeszcze nie dotarłem (niebieska, fioletowa, i czarna).

Kolor odpowiadający konkretnemu poziomowi zobaczymy nie tylko my, ale też nasi znajomi, którym pochwalimy się na Facebooku lub Twitterze – możliwe są obie opcje i muszę przyznać, że na samym początku był to dla mnie gigantyczny motywator. 400 znajomych na Facebooku oglądających moje postępy – hell yeah, próżność zaspokojona.

Po przydługawym wstępie czas na część najważniejszą. Wybór iPoda. Na rynku dostępne są w tej chwili dwie wersje nano – wyprzedawana piąta generacja i wprowadzona we wrześniu szósta. Różnica jest kolosalna, w końcu w tym roku zrezygnowano z click wheel na rzecz kwadratowego dotykowego wyświetlacza, a sam odtwarzacz znacznie zmniejszono. Żeby jednak nie było zbyt różowo, oba mają zarówno olbrzymie zalety, jak i wady.

Starszy iPod to klasyczny iPod. Nie ma żadnego zaczepu, haczyka, ani nic takiego. Możemy więc nosić go w kieszeni lub na ramieniu. Nie lubię drugiego rozwiązania, bo nigdy nie wiem, co mam zrobić z kablem do słuchawek, który dodatkowo niebezpiecznie układa się przy wiązaniu butów. Noszenie w kieszeni też ma jednak wady, bo kilka razy zdarzyło mi się odczepić przy bieganiu odbiornik od iPoda, co skutkowało przerwą w liczeniu. A wiecie jak jest – forma jest na drugim miejscu, najważniejsze są statystyki.

Z nowego nano jest jeszcze łatwiej wyrwać odbiornik, ale za to ma on klips. Nie udało mi się sprawić, żeby odtwarzacz odpadł od ubrania – Apple wykonało tu solidną robotę. Możemy przypiąć iPoda do kieszeni spodni, bluzy, do koszulki lub czegokolwiek na co najdzie nas ochota i będzie mu tam dobrze. Nam zresztą też. Punkt dla szóstej generacji.

Jeśli zaś chodzi o interfejs – cóż, zasadniczo dotykowy ekran nie jest przyjacielem sportowców. Trzeba patrzeć, co się wciska. A jeszcze jak jest mały… Na całe szczęście, jeśli tylko patrzymy na wyświetlacz, naprawdę trudno jest o pomyłkę. Nie mam małych rączek tylko wielkie łapska i nie mam z tym problemu – zawsze trafiam w opcję, którą chcę akurat wybrać. No, ale trzeba patrzeć na wyświetlacz. Np. włączenie PowerSong wymaga odblokowania iPoda, muśnięcia palcem w odpowiednim kierunku żeby przełączyć ekran i wciśnięcia przycisku na ekranie.Dotychczas wystarczyło jedynie przytrzymać środkowy przycisk. Na mniejszym ekranie mieści się też mniej treści, więc nie zobaczymy jednocześnie trzech informacji, tylko dwie. Ale to akurat mało istotny szczegół. Tym bardziej, że po wciśnięciu przycisku blokady wszystkie informacje usłyszymy.

W starych nano było z tym gorzej – trzeba było (odblokować iPoda i) wcisnąć dwa, albo przy (nigdy nie pamiętam) razy środkowy przycisk. W tym czasie można trzy razy przeczytać, co jest na tym nieszczęsnym ekranie. Ale za to nie trzeba nań patrzeć, by zakończyć, czy zatrzymać na chwilę trening, albo po prostu zmienić utwór na następny utwór z listy. 1:1.

Nowy nano nie posiada też kalendarza, więc statystyki i podsumowania wyglądają trochę gorzej i mniej czytelnie (zwłaszcza, jeśli mamy na swoim koncie naprawdę dużo treningów). Ponadto nie ma też wykresów. Pół punkta dla piątej generacji.

Największą wadą nowego odtwarzacza jest jednak bateria. W iPodzie nano poprzedniej generacji można biegać trzy dni z rzędu i jeszcze do tego używać cały czas krokomierza. Szósta generacja ma nieco słabsze osiągi i najlepiej jest po prostu ładować iPoda po każdym biegu. Nie mówię, że tak krótko wytrzyma, ale po prostu tak jest pewniej.

Więc którego wybrać? Szósta generacja nie odtwarza filmów, co większości chyba jednak nie przeszkadza. Pojemności mają takie same, ale różnią się cenami (wiadomo, nowszy jest droższy). Cóż, na pewno nie zamieniłbym iPoda nano piątej, ani nawet czwartej generacji na iPoda nano szóstej generacji tylko z powodu Nike+. Przy trzeciej już bym się zastanawiał – to jednak znacznie mniej poręczna kobyłka. A na pewno wziąłbym nowego nano, gdybym nie miał żadnego iPoda do biegania. Jest bardzo wygodny, zastosowanie klipsa było strzałem w dziesiątkę, a kwestię słabszej baterii można przeboleć. A poza tym to całkiem ładny zegarek…

Oczywiście wszystkie dane z Nike+ są jedynie orientacyjne. Można czujnik kalibrować, aby zwiększać jego dokładność, ale nie jest to w 100% miarodajny wynalazek. Ale w ponad 90%.

Nowy iPod nano jest świetnym odtwarzaczem, tyle już zdążyłem ustalić. Z kolei Amerykanie kilka dni po premierze ustalili, że iPod nano + pasek do zegarka = zegarek z odtwarzaczem muzycznym. A teraz inni Amerykanie stwierdzili, że pasek do zegarka paskiem do zegarka, ale oni wolą jednak stylistykę zegarków Too Late. I wyszło rewelacyjnie.

HEX Watch Band, bo o nim mowa, to gumowy pasek do zegarka, z miejscem na wciśnięcie nowego iPoda nano. Jest dostępny w dziewięciu różnych kolorach – czarnym, białym, błękitnym, szarym, pomarańczowym, zielonym, czerwonym, grafitowym i różowym. Oprócz w miarę atrakcyjnego wyglądu gadżet poprawia wygodę użytkowania i zwiększa bezpieczeństwo – iPod siedzi sobie w osłonce, która zamortyzuje upadek (jaki upadek? przecież iPod jest przypięty paskiem do ręki), przyciski są osłonięte, a jedyne odsłonięte elementy to wyświetlacz i gniazdo mini-jack.

I tu pojawia się wada tego wynalazku – iPoda wciska się i wyciąga podobno wygodnie, ale trzeba to robić co dwa-trzy dni. Inaczej go nie naładujemy. Odpada też korzystanie z Nike+ – takie rozwiązanie kusi, ale niestety nie ma jak wpiąć do niego odbiornika potrzebnego do korzystania z owocu współpracy Apple i Nike.

HEX Watch Band nie jest też póki co dostępny w Europie – kupić go można jedynie w USA, na stronie shophex.com, płacąc za niego 25 dolarów plus koszty przesyłki (FedEx, od 5 do 30 dolarów). Na osłodę dostaniemy 10% zniżki. Osłoda może się przydać, bo rozpoczęcie wysyłki zaplanowane jest na 20 grudnia – na razie mamy po prostu przedsprzedaż. A ja mam nadzieję, że ten wynalazek pojawi się też w sprzedaży w Polsce. Fajny jest.

iPod nano jest chyba najbardziej podatnym na zmiany iPodem – praktycznie co roku przechodził radykalne odświeżenie wyglądu, a kilka razy wprowadzono też istotne zmiany. Najpierw pojawiła się możliwość odtwarzania filmów, a rok temu dodano chyba najwięcej ekstra funkcjonalności – pojawiły się kamera, wbudowany mikrofon, głośnik odbiornik radiowy i krokomierz. W tym roku jak na złość więkaszość tych funkcji usunięto.

Nigdy nie widziałem potrzeby oglądania filmów na iPodzie nano, a możliwość ich nagrywania też mnie raczej nie porwała. I chyba nie tylko mnie – rok temu też testowałem nowe iPody i pamiętam jak entuzjastycznie Steve Jobs opowiadał o kamerze w nano. Okazało się jednak, że wcale nie jest tak popularna, więc bez zbędnego komentarza z niej zrezygnowano. Nie mam zresztą powodu do wyśmiewania Apple za brak konsekwencji – dodanie kamery na wzrost ceny nie wpłynęło, więc można to po prostu olać.

iPod nano 6. generacji wrócił jednak do korzeni – znowu stał się iPodem nano. Pierwsza generacja robiła wrażenie, bo była malutka, a przy tym miała 2 lub 4 GB pojemności. Konkurencja odrabiała jednak pracę domową i czar prysł – 16 GB w 5. generacji wrażenia nie robi. W szóstej już jednak tak – ma niewiele pierwszy wyświetlacz od iPoda nano z roku 2005 (niestety już go nie mam, mam za to pudełko na którym znajduje się jego zdjęcie w skali 1:1), a sam odtwarzacz jest niewiele większy od wyświetlacza. I ma 8 lub 16 GB które możemy zapełnić muzyką lub zdjęciami, ale raczej muzyką.

Wszystkich najbardziej interesuje chyba kwestia tego dotykowego wyświetlacza, działania interfejsu oraz ogólnej wygody użytkowania takiego maleństwa. Cóż, o tym nie da się za wiele powiedzieć. Można bowiem napisać cały esej na temat reakcji na dotyk, przytrzymywania czy przewijania obiektów na ekranie, można zacząć wychwalać ten jeden gest z multi-touch (obracanie ekranu przy pomocy dwóch palców), ale ja nie widzę powodu by to robić. To produkt Apple, producenta iPhone, iPoda touch, iPada, MacBooka ze szklanym gładzikiem, Magic Mouse czy Magic Touchpad, więc ekran dotykowy musi działać perfekcyjnie. I faktycznie działa, nie mogę się go uczepić.

Jeśli zaś chodzi o kwestię wygody użytkowania, na początku może być z tym kiepsko. Nowe nano to maleństwo i możemy się bać, że nam wypadnie, upadnie czy gdzieś się zgubi. Dlatego z tyłu znajdziemy klips, dzięki któremu przypniemy urządzenie do naszego ubrania. I nie będziemy musieli go odpinać – ekran jest tu obrotowy, więc można go ustawić w taki sposób, by widząc jego zawartość w normalny sposób gdy ten jest przypięty do paska. Dużym plusem jest też to, że do regulacji głośności służą zewnętrzne przyciski – dzięki temu nie trzeba patrzeć na ekran żeby pilnować czy aby na pewno ściszamy, a nie przewijamy utwór czy wędrujemy po jakiejś liście.

Z interfejsem jest podobnie co z ekranem. Sprzęt Apple ma to do siebie, że dołączana do niego instrukcja to najczęściej informacja o przeznaczeniu poszczególnych przycisków, rozmieszczeniu portów, itd. 200-stronicowy poradnik też jest, ale w formie PDF-a, do opcjonalnego pobrania, ale większość ludzi odkrywa to jednak samodzielnie. Wszystko jest bowiem intuicyjnie poukładane i naprawdę nietrudno się domyślić, jak cofnąć się do poprzedniego menu, jak wrócić do menu głównego, a jak przeskoczyć do odpowiedniej litery na liście artystów.

Tym bardziej, że iPod nano 6. generacji działa pod kontrolą dobrze znanego wszystkim systemu, wykorzystywanego w poprzednich iPodach (zdarzają się miejsca, gdzie w dalszym ciągu piszą o środkowym przycisku, nie ekranie). Tyle tylko, że zamiast clickwheel mamy dotykowy ekran, a główne menu nie jest listą, tylko siatką ikonek stylizowaną na iOS. Jak w iOS jest też kontrola odtwarzacza muzyki.

Nowością jest za to domyślny widok odtwarzacza – sterowanie pojawi się dopiero po kliknięciu, a my widzimy domyślnie okładkę albumu. Wyświetlacz jest kwadratowy, więc okładka zajmuje pełny ekran i wygląda świetnie – na początku potrafiłem się w nią wgapiać przez dłuższy czas, zwłaszcza jeśli była ładna.

I tu dochodzimy do kwestii możliwości tego iPoda. O ile w sprawie samego odtwarzacza muzyki czy podcastów nie ma się co rozpisywać, bo wystarczy jedno, powtarzane w tej recenzji dość często słowo – iPod (brakuje jedynie wyszukiwarki utworów), a radio, poza sposobem obsługi, nie różni się niczym od tego z poprzedniego nano – jest RDS, jest aktywna pauza, można zapisywać stacje, o tyle kilka innych funkcji zasługuje na uwagę.

Na pewno nie zasługują na nią jednak zdjęcia, które są, można je oglądać, można urządzać sobie pokaz slajdu, ale nie ma to większego sensu na tak małym ekranie. Może podłączenie iPoda do telewizora nada tej funkcji jakiś sens, bo własnych zdjęć nie można też ustawiać jako tapety.

Oprócz tego mamy jeszcze dyktafon. W standardzie go jednak nie ma – domyślnie ikona dyktafonu jest ukryta, pojawia się w dwóch przypadkach – gdy mamy już jakieś notatki głosowe i/lub gdy podłączymy zewnętrzny mikrofon, bo nowe nano własnego nie ma. Mikrofon może być samodzielny lub wbudowany w zestaw słuchawkowy – nie ma różnicy. Najlepiej byłoby mieć oczywiście słuchawki Apple z pilotem – wtedy oprócz mikrofonu otrzymujemy jeszcze dodatkowy kontroler, nie tylko z regulacją głośności, ale także z możliwością zatrzymywania muzyki. Podłączyłem jednak zestaw słuchawkowy Nokii i chociaż pilot – rzecz jasna – nie działał, mikrofon już owszem.

Do Nike+ oraz krokomierza dojdę za chwilę, teraz czas na funkcje, z których zrezygnowano. Nie ma, oczywiście, odtwarzacza wideo, podobnie jak nie ma kamery. Nie znajdziemy też gier, kalendarza czy książki adresowej. Nigdy nie rozumiałem sensu korzystania z tej ostatniej akurat na iPodzie, ale teraz już rozumieć nie muszę. Nie ma. iPoda nie zabezpieczymy też hasłem, ale włączymy za to Voice Over (komunikaty głosowe), a także odwrócimy kolory.

Najbardziej bolesny jest jednak dla mnie zegarek. A raczej nie. Zegarek jest fajny. Zegarek jest bardzo fajny. Zegarek jest świetny. Tyle tylko, że jest inny.

Jestem wielkim fanem analogowego zegara w iPodzie nano. Zegar ten możemy uruchamiać ręcznie, ale może on też pełnić funkcję wygaszacza ekranu. W pewnym sensie. Przy włączonym pokazywaniu cyberflatu, po odblokowywaniu urządzenia na ekranie pojawią się treści w takiej kolejności: zegar -> sterowanie odtwarzaczem -> poprzednio oglądane przez nas menu. Możemy mieć zatem własną cebulę przypiętą do płaszcza czy spodni. I ja zacząłem z tego korzystać, bo nie noszę zegarka naręcznego, a to szybszy sposób na sprawdzenie godziny niż wyciąganie telefonu z kieszeni. A w zasadzie możemy iPoda nano nosić na ręce, czemu nie. Duże paski do zegarków (np. do G-Shocków) tu pasują, a zdaje się, że producenci akcesoriów do iPodów mają je już w swojej ofercie. Przynajmniej w Stanach.

Zegarek ma funkcję stopera oraz minutnika (nowość). Nie ma za to, i to największy ból, budzika. Budzenie przez iPoda, wpiętego do głośników z gniazdem dock connector to coś co bardzo lubię. Odtwarzacz się przez noc naładuje, a ja znienawidzę kolejny utwór, który dotąd był moim ulubionym. Tu niestety nic nie znienawidzę – budzika nie ma. Próbowałem od biedy ustawić minutnik – tam do wyboru mam listę standardowych dźwięków, więc mógłbym najwyżej nie lubić marimby, ale okazuje się, że alarmy z minutnika nie odtwarzają się w akcesoriach podłączonych przez dock connector.

Nie da się jednak ukryć, że wciskanie tego iPoda do głośników to kombinowanie na siłę. Owszem, gniazdo jest, ale raczej nie po to, byśmy wstawiali naszego iPoda do taniego zestawu Logitecha czy designerskiego BOSE. Nowy nano jest na to za mały – trochę tonie w wanience, w której znajduje się w głośnikach wtyczka i korzystanie z niego w docku jest niewygodne. W pudełku nie znajdziemy zresztą odpowiedniego wypełnienia wanienki, dopasowanego do rozmiarów iPoda (nie ma więc tej porażki co w przypadku poprzedniej generacji nano, gdzie część kółeczka była niedostępna).

Z akcesoriami innego typu problemów jednak nie ma – nowy nano współpracuje z fabrycznymi systemami audio w samochodach, do których można dopinać iPody (testowane w Audi), bezproblemowo współpracuje też z Nike+.

O Nike+ chciałem napisać więcej od dawna, tak mniej więcej od maja, więc może poczekam z tym na kolejną wiosnę, bo przy takiej pogodzie raczej nie zachęcę zbyt wielu osób do biegania. Sama pogoda jest w porządku, ale temperatury poniżej 10 stopni to zawsze świetny pretekst, żeby odłożyć bieganie na następny dzień, wszyscy o tym dobrze wiemy.

W każdym razie jeśli już macie czujnik w bucie oraz odbiornik do iPoda, a rozważacie zakup nowego nano do biegania, bierzcie w ciemno. Obawiałem się tego sterowania – że coś przypadkowo źle nacisnę, że coś zepsuję, ale okazało się, że byłem w dużym błędzie. Sterowanie jest intuicyjne, a strefy które trzeba nacisnąć do uruchomienia odpowiedniej funkcji – np. Power Song – na tyle duże, że trzeba się naprawdę mocno starać, żeby źle wcisnąć. Jest też voice over, nie ma za to pięknych wykresików odzwierciedlających nasze średnie tempo w poszczególnych momentach biegu.

Krokomierz jest za to nieporozumieniem. W nano 5 generacji jest u mnie włączony na okrągło i w zasadzie zapominam o jego istnieniu. To fajna zabawka, bo czasami chcę wiedzieć, ile danego dnia przeszedłem. Mogę się wtedy usprawiedliwiać, dlaczego jestem tak niemiłosiernie zmęczony i po powrocie do domu od razu padam na twarz i śpię do rana. Albo wiem, że z Tate Modern do Tower Bridge wcale nie jest tak daleko jak wynika z mapy. Tu tak fajnie jednak nie ma – krokomierz owszem jest i owszem działa, ale o ile poprzedni nano przy włączonym non-stop krokomierzu rozładowywał mi się jakoś tak trzeciego dnia wieczorem, a jak siedziałem przez cały dzień w domu, to nawet czwartego dnia, o tyle tutaj bateria padała już pierwszego dnia wieczorem.

Z baterią w ogóle jest trochę gorzej. Niby Apple zarzeka się, że nowy nano wytrzyma do 24 godzin ciągłego odtwarzania, dokładnie tak jak poprzednia generacja, ale jeszcze nie zdarzyło mi się przekroczyć drugą dobę używania. Przypominam, że w poprzednim robiłem to z włączonym krokomierzem. Ale dwa dni wytrzymuje więc nie jest znowu tak źle.

Nowy iPod nano jest świetny. Serio. Jest ładny, efektowny, a przy okazji funkcjonalny. Na nieszczęście dla wszystkich przyzwyczajonych do poprzedniego nano, jest on jednak właśnie… nano. Malutki, miniaturowy. I zmieniło się przez to jego przeznaczenie – teraz trafił do tej samej kategorii co shuffle i jest odtwarzaczem stworzonym do używania poza domem. I jako taki spełnia swoją rolę idealnie.

Jako iPod „do wszystkiego” jednak nie, choćby przez niekomfortowe korzystanie z głośników z dockiem, czy brak budzika. W tej kategorii zastępuje go właśnie iPod touch, w wersjach 8 GB, 32 GB czy 64 GB, może bez radia, ale za to z dużym wyświetlaczem i dwiema kamerami. Z kółeczkiem się jednkak żegnamy, zostaje tylko w iPodzie classic, który dalej ma dysk twardy i raczej nie nadaje się do biegania.

Chociaż kto wie, może Apple za rok zmieni zdanie… Na razie mamy jednak nano takie a nie inne i jeśli szukacie odtwarzacza do słuchania muzyki w tramwaju, metrze, podczas biegania czy na siłowni, a jednocześnie chcecie mieć ze sobą jeśli nie całą, to przynajmniej dość pokaźną część biblioteki (tak ok. 3500 utworów w wersji 16 GB), nowy nano będzie świetnym wyborem.

Weekend to czas bardzo niebezpieczny. Nie pozwalają wsiąść do samochodu, w tym soku jednak była wódka, a urządzenia i usługi, które na co dzień ułatwiają nam życie i pozwalają zarabiać pieniądze potrafią niesamowicie skomplikować życie w chwili, w której te pieniądze przepijamy.

Boję się o swojego Facebooka. Ciąży nade mną kilka wyroków śmierci za Facebook Rape. Nigdy nie wezmę ze sobą MacBooka na imprezę, jak tylko oddalam się od niego na dłużej niż minutę, zamykam lub uruchamiam wygaszacz ekranu z hasłem, a na wypadek imprezy w moim domu mam w iMacu specjalnie stworzone konto dla gości, którzy mają ochotę pooglądać filmiki na YouTube. Nie korzystam z niego, nie loguję się tam do żadnego serwisu i nie udostępniam tam swoich plików.

Już kiedyś miałem gwałt na komputerze domowym, dziękuję bardzo. Wiecie, w Macach jest taka fajna funkcja zoomu uruchamiana fabrycznie skrótem klawiszowym. Więc dlaczego jeśli gospodarz zejdzie odprowadzić kogoś do taksówki nie otworzyć mu w przeglądarce jakiejś gejowskiej strony? Z dużym, wysokiej jakości zdjęciem przedstawiającym dwóch dżentelmenów uprawiających miłość? A ten zoom aż się prosi, żeby zrobić jakieś piękne zbliżenie na odpowiedni części ciała. Oczywiście, tapetę też trzeba odpowiednio zmienić, ale to chyba akurat oczywiste.

Z telefonem komórkowym lepiej nie jest. Wszyscy mamy teraz nowoczesne smartfony, z obsługą 5 skrzynek pocztowych przez IMAP, aplikacją Facebooka, aparatem fotograficznym, a przede wszystkim – z obszerną książką telefoniczną. Na szczęście dowcipy z telefonami są ostatnio mało popularne (chociaż jeszcze rok temu ktoś wziął udział przy pomocy mojego telefonu w konkursie TVN-u – wiem kto to i nie będę tego publicznie wyciągał, ale i tak się cieszę że to TVN – do nich można przynajmniej zadzwonić i poprosić o usunięcie numeru z bazy), ale i tak na wszelki wypadek wszyscy zabezpieczają swoje smartphone’y hasłami. No, może nie tylko z powodu kreatywnych znajomych, ale też na wypadek wrogiego przejęcia (transakcja wiązana, w pakiecie z nastawianiem nosa) i może nie wszyscy, ale na pewno znaczna część użytkowników nowoczesnych urządzeń.

Tylko to też nie jest dobre. Wszyscy wiemy, że SMS-y wysłane w sobotę o 2.30 są zawsze bezbłędne, a telefon jest tolerancyjny i pozwala popełnić trzy błędy i wcale nie zablokuje się potem – najpierw na minutę, potem na pięć, a potem to już szkoda gadać. Do tego nie potrzebujemy nawet znajomych – możemy zabawić się sami. Chociaż… w grupie przyjaciół to zawsze fajniej, pamiętam taką grę na cudzego iPoda touch. Nazywała się „ostatnia cyfra” i polegała na ustawieniu hasła, wpisaniu trzech cyfr i przekazaniu odtwarzacza właścicielowi. 10 możliwych odpowiedzi i 3 szanse. Czy tym razem się uda?

Oczywiście i tak najlepiej jest trzymać telefon cały czas w kieszeni, bo może komuś przyjdzie do głowy próbować odgadnąć nasz PIN, a może nawet i PUK…

Wystarczy jednak sam numer telefonu. Dzwonili do mnie ostatnio z Holmes Place, zapraszając na darmowy trening, który ponoć wygrałem, bo wcześniej wypełniłem kupon w Cinema City. Nie byłem w żadnym CC dobrych kilka miesięcy, więc to raczej robota jakiegoś dowcipnego znajomego, który postanowił wpisać na jakimś kuponie moje imię i nazwisko oraz numer telefonu. Jeszcze pół biedy że to Holmes – zawsze mogli to być nigeryjscy biznesmeni usiłujący przetransferować do Polski kilka milionów euro. Albo, żeby nie szukać daleko, „doradcy” finansowi…

To wszystko brzmi kiepsko i strasznie, ale tylko jeśli doświadczamy tego na własnej skórze. Dowcip który spotka kogoś jest już bardzo zabawny i świetny i nie możemy się doczekać, żeby zobaczyć jego minę rano. I nikogo chyba nie odwiodę od takich pomysłów. W niedzielę wieczorem wszyscy wiedzą, że to głupie i złe, ale wszyscy też deklarują, że „nigdy więcej”. Wiadomo jak jest – w piątek wieczorem takie deklaracje są z reguły korygowane… I będą skorygowane, ja już dobrze o tym wiem, a ten k@#$s, który za to wszystko odpowiada jeszcze się doigra i będzie żałował, że mi podał kod do iPhone’a.

A ta zmiana języków w trzech iPodach widoczna na zdjęciu to akurat dobry pomysł. Oklepany, ale ja na początku wybuchłem śmiechem.

]]> http://pasted.pl/2010/10/kiepskie-dowcipy/feed/ 6 http://pasted.pl/2010/09/zegarek-apple/ http://pasted.pl/2010/09/zegarek-apple/#comments Sat, 11 Sep 2010 07:54:30 +0000 Marcin Sierant http://pasted.pl/?p=3576

Najnowszy iPod nano nie jest jeszcze dostępny w Polsce, nie trzymałem go w rękach i nie wiem jak działa (mam nadzieję, że to się zmieni jeszcze w tym miesiącu). Wiem już jednak, że ma funkcję wyświetlania zegara analogowego, którą wykorzystali właśnie kreatywni amerykańscy sprzedawcy pasków do zegarków.

Okazało się bowiem, że zamontowany z tyłu klips pasuje nie tylko do kieszeni kurtki czy paska od spodni, ale także do 22-milimetrowych pasków do zegarka.

Największą zaletą takiego zegarka jest sam iPod, który nie tylko odtwarza muzykę i stacje radiowe, ale też ma kalendarz, przeglądarkę zdjęć… no i jest świetnym zegarkiem dla chcących zadbać o swoją kondycję fizyczną – ma wbudowany krokomierz, a można do niego podłączyć też zestaw Nike+. A klips jest tak skonstruowany, że wsunięcie do niego paska nie powinno być niebezpieczne – mam duże doświadczenie z iPodem shuffle 2. generacji i wiem, że klips się sam nie otwiera.

No i do tego mamy pełną swobodę w doborze paska – ważne żeby miał rozmiar 22 mm, a gdzie i za ile go kupimy to już nasza sprawa. Choć pomysłodawcy tego rozwiązania z County Comm woleliby żeby robić takie zakupy u nich…

Wady? Zużycie energii. Nowy iPod nano może odtwarzać muzykę przez maksymalnie 24 godziny. O wiele dłużej pożyje w trybie czuwania, ale ze względu na oszczędzanie energii ekran będzie się wyłączał i żeby zobaczyć godzinę, trzeba będzie wciskać przycisk blokady. A poza tym to iPod, nie zegarek – jego głównym ekranem jest menu, a jeśli odtwarzamy muzykę – ekran odtwarzacza. Chyba, że w tej kwestii także coś się zmieniło. No i ten odbiornik Nike+ będzie nam nienaturalnie wystawał poza rękę.

Niemniej jednak jest to jakaś konkurencja dla G-Shocków.

Pomysł i zdjęcia: County Comm.

Najtańszy jest, jak wiadomo, iPod shuffle. Póki co będzie sprzedawany wyłącznie w wersji 2 GB i będzie kosztować 229 zł. Dla porównania w strefie euro będzie kosztować 49 euro, a poprzednia generacja o takiej pojemności kosztuje jeszcze teraz 249 zł.

O ile nowy shuffle będzie tańszy od poprzednika, nowy nano będzie trochę droższy. Wersja 8 GB ma kosztować 699 zł, podczas gdy ceny obecnej wahają się w granicach 619-649 zł. W strefie euro będzie kosztować 159 euro. 16 GB otrzymał cenę 849 zł, przy poprzedniku kosztującym 699-729 zł, a europejskiej cenie 189 euro.

iPod touch to, oczywiście, najdroższa zabawa. Wersja 8 GB będzie kosztować 999 zł (zamiast 899 zł), co jest polską odpowiedzią na 229 euro. Za odtwarzacz o pojemności 32 GB zapłacimy 1349 zł (przy 1299 zł za poprzedniego i 299 euro za zachodnią granicą), zaś za wersję 64 GB – 1799 zł, co jest dość wysoką ceną w porównaniu z 1599 zł rok temu. Za Odrą kupimy go za 399 euro.

Nowe iPody będą dostępne w sprzedaży w połowie września.

Z kolei iSpot zaprezentował też cenę nowego Apple TV. iSource, dystrybutor, póki co milczy w tej kwestii, ale najpopularniejsza w Polsce sieć sprzedaży pochwaliła się w swoim sklepie internetowym jego ceną. I jest ona co najmniej nieciekawa. Poprzednia generacja Apple TV, z dyskiem twardym 160 GB, kosztuje w Polsce 1099 zł, co było jako-tako zrozumiałe przy cenie 189 euro. Nowa będzie odrobinę tańsza i ma kosztować 999 zł. To dość oczywisty ruch, bo nowa generacja będzie generalnie tańsza – ma kosztować 119 euro. I chyba nie tylko ja spodziewałem się niższej ceny i chyba nie tylko ja w Polsce tego nie kupię (czy w ogóle kupię to odrębna kwestia, bo w Polsce Apple TV nadaje się jedynie do oglądania multimediów z Maka, iPoda touch, iPhone’a, iPada oraz ew. YouTube).

Wyższe ceny sprzętu Apple w Polsce niż w innych krajach można rozumieć i usprawiedliwiać na wiele sposobów – bo nie ma w Polsce oficjalnego przedstawicielstwa, bo ceny walut, bo cło, bo VAT, bo marża dystrybutora, bo to i tamto, ale to nijak nie usprawiedliwia ceny Apple TV proponowanej przez iSpot. Ciekawe czy za 999 zł będzie gratis wazelina, czy ją też zaproponują w jakiejś niezłej cenie.

Jak co roku we wrześniu Apple zaprezentowało dzisiaj nowe iPody, nową wersję iTunes, a przy okazji – wyjątkowo – nowe Apple TV. Ale i tak wszystkich interesują pewnie nowe odtwarzacze. I słusznie, bo w tym roku zmiany dotknęły wszystkie modele. I to dosłownie dotknęły.

Nowy iPod shuffle to swego rodzaju przyznanie się do błędu – Apple postanowiło wrócić do przycisków na odtwarzaczu, nie na słuchawkach. Nie zrezygnowano przy tym z VoiceOver, a przy okazji znajdziemy tu playlisty i Genius Mixes. A wszystko w mniejszym rozmiarze niż 2 generacja.
Bateria pozwoli na 15 godzin odtwarzania muzyki. Wersja 2GB będzie kosztować 49 dolarów i będzie dostępna w 5 kolorach – szarym, niebieskim, zielonym, żółtym i różowym.

Szósta generacja iPoda nano to największa rewolucja wśród iPodów. Został znacznie zmniejszony i pozbawiony Click Wheel. Zamiast tego znajdziemy kwadratowy dotykowy ekran o przekątnej 1,54 cala i zewnętrzne przyciski do regulacji głośności. Wszystko przy rozmiarach zbliżonych do iPoda shuffle – wliczając w to klips do spodni. Straciliśmy w zamian kamerę wideo, która – umówmy się – nie była zbyt popularną funkcją poprzedniego iPoda nano, filmów też nie odtworzymy, ale pozostały inne funkcje, w tym Nike+.

Nowy iPod nano będzie dostępny w takich wersjach kolorystycznych jak shuffle oraz w wersji grafitowej i czerwonej (Product RED) w wersjach 8 GB za 149 dolarów lub 16 GB za 179 dolarów. Bateria ma pozwolić na 24 godziny odtwarzania muzyki.

Zaprezentowany dzisiaj iPod touch jest jeszcze cieńszy od poprzedniego. Otrzymał przy tym Retina Display i procesor A4 tak jak iPhone 4, a jednocześnie kamerę na przedniej obudowie wraz z Face Time – wideo rozmowami przez Wi-Fi i kamerę z tyłu z możliwością nagrywania filmów w rozdzielczości 720p. Bateria ma pozwolić na 40 godzin odtwarzania muzyki. Dostępny będzie w trzech wersjach – 8 GB za 229 dolarów, 32 GB za 299 dolarów i 64 GB za 399 dolarów.

Nowy iPod touch będzie fabrycznie wyposażony w iOS 4.1, dostępny także dla iPhone 4, iPhone 3GS, iPhone 3G oraz dla poprzedniego iPoda touch. W tej wersji wprowadzone zostanie Game Center, zdjęcia HDR i poprawione zostaną błędy z iOS 4.0, w tym te wkurzające posiadaczy iPhone’a 3G.

W listopadzie pojawi się z kolei iOS 4.2 – pierwsza wersja iOS 4 którą będzie można zainstalować także na iPadzie, ale przy okazji na wszystkich urządzeniach wymienionych przy okazji iOS 4.1. Umożliwi ona bezprzewodowe drukowanie przez WiFi oraz dołączy funkcję AirPlay – możliwość odtwarzania muzyki przez AirTunes – poprzez zestaw audio podłączony do routera AirPort Express oraz możliwość streamingu muzyki, filmów i zdjęć do nowego Apple TV. Prosto z iPoda, iPhone’a lub iPada. Zarówno pierwsza, jak i druga aktualizacja będą darmowe dla wszystkich.

Kolejną zmianą jest iTunes 10. Zmieniono ikonę, odświeżono interfejs, zaś do iTunes Store wprowadzono funkcje społecznościowe. A dokładnie Ping – muzyczny serwis społecznościowy.

Ping ma łączyć w sobie funkcje Facebooka, Twittera i Last.fm – posiada feed, posiada informacje o koncertach, ulubioną muzykę, możliwość śledzenia zmian u znajomych i artystów (i możliwość zastrzeżenia swojego profilu, w przeciwieństwie do Twittera). Niestety, ponieważ w Polsce nie ma iTunes Music Store, nie będzie też Ping – Last.fm może spać spokojnie (w przeciwieństwie do MySpace które chyba niedługo zginie), a ZAiKS zasługuje na kopniaka. Jeśli jednak mieszkacie w USA lub „starej” Unii, dostęp do Pinga uzyskacie z iTunes na komputerze, iPodzie touch oraz iPhone.

iPod classic pozostaje bez zmian – w wersji 160 GB za 249 dolarów. Wszystkie zaprezentowane dziś urządzenia będą dostępne w USA oraz w krajach z Apple Store w przyszłym tygodniu, podobnie jak iOS 4.

Ostatnią nowością jest druga generacja Apple TV, czterokrotnie mniejsza od pierwszej. Pozbawiono ją dysku twardego jako takiego – od teraz Apple TV nie synchronizuje się z komputerem lecz korzysta ze streamingu i nie zapisuje filmów na dysku – można je wypożyczyć. 5 dolarów za film HD w dniu premiery DVD, 99 centów za jeden odcinek serialu. Mamy też integrację z serwisami Netflix, YouTube, Flickr oraz Mobile Me. Apple TV będzie kosztować 99 dolarów i będzie dostępne pod koniec września. Czy w Polsce? Nie wiadomo.