Biały iPhone będzie dostępny od jutra zarówno w wersjach GSM/UMTS, jak i CDMA (w amerykańskiej sieci Verizon). W Europie będzie go można kupić w Austrii, Belgii, Czechach, Danii, Finlandii, Francji, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Luksemburgu, Niemczech, Norwegii, Szwajcarii, Szwecji, Wielkiej Brytanii oraz we Włoszech – nie wiadomo kiedy pojawi się w polskim Orange oraz w Erze, a Apple póki co informuje jedynie, że biały iPhone pojawi się w innych krajach „wkrótce”.

Biały iPhone 4 będzie dostępny w wersjach 16 GB oraz 32 GB i ma kosztować tyle samo co czarny.

Wprowadzenie tego modelu do sprzedaży jest ważne z dwóch powodów. Po pierwsze – Apple się w końcu udało. Pierwotnie biały iPhone 4 miał się pojawić w sprzedaży w lipcu ubiegłego roku. Potem data debiutu została przesunięta na wrzesień 2010, aż w końcu Apple przestało podawać jakikolwiek termin, schowało głowę w piasek i udawało, że biały iPhone 4 nigdy nie istniał. Wszystko przez ten nieszczęsny biały kolor, który raz miał nieodpowiedni odcień, a innym razem powodował prześwietlanie zdjęć.

Istnieje, będzie miał się chyba dobrze, a jego premiera oznacza prawdopodobnie kiepską wiadomość dla wszystkich tych, którzy wierzyli w czerwcową premierę iPhone 5. Wprowadzenie nowej wersji iPhone 4 pod koniec kwietnia wygląda na próbę przyciągnięcia do tego modelu wszystkich tych, którym w czerwcu będą się kończyć 2-letnie umowy z AT&T, które podpisali kupując 2 lata temu iPhone 3GS.

Z Apple co prawda nic nie wiadomo, zwłaszcza w ostatnim okresie, ale z tego samego właśnie powodu nie można mieć pewności, że w tym roku utrzymany zostanie przestrzegany sumiennie od kilku lat kalendarzyk Apple (czerwiec – iPhone, wrzesień – iPody, itd.). I szczerze mówiąc zaczynam też wątpić w datę wrześniową. Ale z drugiej strony…

To jak? Ktoś chce może kupić czarnego iPhone 4 32 GB? Jak spod igły.

NAVV w nowej wersji wspiera już wielozadaniowość oraz wyświetla się poprawnie także na wyświetlaczach retina w iPhone 4. Aplikacja wykorzystuje teraz także systemową klawiaturę z iOS.

Zaktualizowane zostały także mechanizmy wyszukiwania trasy, a także same mapy (na mapach jest już trasa S-8 w Warszawie). Aktualizacja NAVV Central Europe dostępna jest w App Store. Waży prawie 400 MB, dlatego niezalecane jest pobieranie jej przez 3G.

Zwycięzcami konkursu są:

1. Anna Ceberek,
2. Thomas Apollo Kugaudo,
3. Max Marciniak
4. Tomasz Popek

Wyżej wskazane osoby mogą odebrać swoje nagrody pisząc na adres Roman.Evgenievich@NAVVgps.com – do 13 lutego 2011. W wiadomości zwrotnej znajdzie się kod do wykorzystania w App Store (działa w większości wersji sklepu), a mile widziana jest potem recenzja aplikacji w samym iTunes.

Zwycięzcom gratulujemy. To nie koniec niespodzianek w tym miesiącu, więc czytajcie nas z uwagą ;-).

Za 30 euro staniemy się posiadaczami aplikacji, która niestety nie jest dopaowana do wyświetlacza w iPhone 4, przez co wszystko jest lekko rozpikselowane. To główna wada wizualna aplikacji. Mam naddzieję, że zostanie to szybko poprawione, chociaż z drugiej strony po kilku chwilach używania nie stanowi to już większego problemu. NAVV nie wspiera także multitaskingu, choć przy zamykaniu zapamiętuje ostatnią pozycję.

Największą zaletą jest właśnie działanie offline. Aplikacja waży jakieś 500 MB, dzięki czemu zawiera mapy kilku krajów – oprócz Polski także Austrii, Chorwacji, Czech, Rumunii, Serbii, Słowacji, Słowenii i Węgier. Dzięki temu nie żre transferu danych i trochę bardziej oszczędza baterię. Co nie znaczy że obejdzie się bez ładowarki samochodowej do iPhone’a – po 2 godziny zabawy, z jedną 30-minutową przerwą ze 100% naładowania zrobiło się 67%, więc podróż ze środkowej Polski gdzieś w góry może całkiem rozładować iPhone’a.

Na mapach zaznaczono także masę punktów – od stacji benzynowych i drive-inów poczynając, na kinach, galeriach, konkretnych sklepach kończąc. Baza jest naprawdę rozbudowana i prawdopodobnie zawsze znajdziecie to, czego szukacie. Choć nie zawsze będzie to miało sens – zwłaszcza w przypadku wyszukiwania najbliższych punktów. No, ale często jest tak, że coś co jest najbliżej wcale nie musi być od razu najlepiej położone. Możemy też dodawać ulubione punkty.

Aplikacja nie przeszła też testu trasy S-8. Niedawno otwarta chluba Warszawy prowadząca z Trasy Armii Krajowej do Nikąd (a w założeniach do autostrady i obwodnicy) na mapie się jeszcze nie znalazła. Żeby jednak nie było – w Google Maps też nie.

Metod nawigacji jest kilka. Możemy wybrać trasę najszybszą lub najkrótszą, a także wariant dla pieszych, rządzący się swoimi prawami. Możemy unikać dróg płatnych, a także uruchomić tryb przygody. Wyłączymy wtedy żeński głos prowadzący do jeziora (o tym jeszcze za chwilę) oraz strzałki na ekranie, a zamiast tego zobaczymy kompas i linie przerywane pokazujące w którym kierunku w linii prostej znajduje się nasz cel. To może się całkiem fajnie sprawdzać w przypadku wycieczek pieszych czy rowerowych.

W czasie podróży możemy też oznaczać blokady drogi, a także nakazać unikanie części trasy lub obliczenie trasy alternatywnej.

Wspominałem o jeziorze. NAVV posiada tzw. asystenta pasa ruchu, który pokaże nam, na którym pasie ruchu powinniśmy się ustawić na skrzyżowaniu gdzie będziemy skręcać, ale przy okazji trochę się gubi na placach i rondach. I to, co na zdrowy chłopski rozum jest jazdą prosto przez skrzyżowanie, a znaki poziome i pionowe też pokazują, że jest to jazda na wprost, dla aplikacji oraz pani nawigator może być skrętem w lewo. A konkretnie poleceniem „jedź dalej w lewo”. Ale to chyba jedyny taki kwiatek.

Z głosów polskich dostępny jest tylko żeński, ale do wyboru są także głosy w innych językach. Po polsku jest też cały inferfejs aplikacji. Jest on może trochę toporny, ale łatwy do przetrawienia. Ja się przyzwyczaiłem po około godzinie. Przyzwyczaić się trzeba także do typowo nawigacyjnej klawiatury. Nie znajdziemy ślicznego QWERTY z iPhone’a, tak bezużytecznego w czasie jazdy samochodem. Znajdziemy za to inne, większe QWERTY oraz układ ABCD.

Możemy też ustawiać widok mapy – nocny lub dzienny, włączać dźwiękowe i graficzne powiadomienia o przekroczeniu konkretnej prędkości (a mimo blokady na 110 km/h aplikacja i tak piszczała w czasie jazdy po Warszawie z prędkością 70 km/h), zmieniać format czasu, jednostki, itd.

Tak, aplikacja działa także w trybie poziomym.

NAVV nie jest może najlepszą nawigacją na iPhone’a, ale jest aplikacją całkiem dobrą, a przy tym całkiem tanią. 30 euro to ok. 120 złotych. TomTom dla samej Polski kosztuje 50 euro.

A do tego macie szanse mieć NAVV za darmo. Specjalnie dla czytelników Pasted producent aplikacji przygotował darmowe licencje, które są do rozdania w małym konkursie.

Zasady są proste:

1. Trzeba lubić na Facebooku zarówno Pasted, jak i NAVV.
2. Na swoim wallu należy umieścić wpis, w którym oznaczone zostaną obie strony (robi się to wpisując @Pasted, albo nawet @P i wybierając z listy odpowiednią nazwę, to jakbyście nie wiedzieli).
3. We wpisie należy odpowiedzieć na 3 pytania:
   1. Jakiego smartphone’a używasz (marka i model)?
   2. Czy używasz nawigacji GPS na swoim smartfonie?
   3. Jeśli tak, podaj jej nazwę. Jeśli nie, którą z dostępnych aplikacji do nawigacji zamierzasz lub chciałbyś (chciałabyś) kupić oraz dlaczego właśnie tą.
4. Konkurs trwa od dzisiaj do 8 lutego. Zwycięzców będzie nie mniej niż trzech, ale maksymalnie pięciu, a wybierze ich AppStores BV, producent nawigacji NAVV. Nagrodami są kody do AppStore umożliwiające darmowe pobranie aplikacji NAVV Central Europe.

Przykładowa odpowiedź powinna wyglądać tak:

1. iPhone 4
2. Tak
3. NAVV

Albo:

1. iPhone 3GS
2. Nie
3. NAVV, jest tania.

Pamiętajcie o dodaniu @Pasted i @NAVV. UWAGA! Musicie też zmienić ustawienia prywatności dla tego konkretnego posta (służy do tego kłódka obok przycisku „Udostępnij”), tak aby był widoczny dla wszystkich. W przeciwnym razie nie będziemy ich widzieć, a co za tym idzie nie będziemy mogli ich uwzględnić.

Oczywiście w AppStore istnieją także inne aplikacje, takie jak NAVIGON, TomTom, Mobile Maps, iGO My Way, są także różne darmowe, społeczne wynalazki typu Waze…

PS. Zgodnie z deklaracjami AppStores BV w niedługim czasie pojawi się darmowa aplikacja dla NAVV, w której oprócz nowych map (mają zawierać już m. in. trasę S-8) pojawi się także lepsza obsługa Retina display, wsparcie dla multitaskingu oraz natywna klawiatura z iPhone.

Pomysł brzmi świetnie – kto z nas nie chciałby oglądać w biegu TVN24? No, niestety będzie ciężko, bo twórcy polecają oglądanie telewizji przez WiFi. I mają rację, bo nawet przez WiFi są problemy z transmisjami. Tną się, dźwięk nie nadąża za obrazem, a zamiast kanału Ale Kino! możemy oglądać ukraińską stację 1+1.

Może to i lepiej, że Ale Kino! oglądać się nie da, bo oglądanie długich filmów w takiej formie przyjemne raczej nie jest. Pomijając już kwestię małego wyświetlacza, która istotna nie jest, bo aplikacja działa też na iPadzie i nawet przy założeniu, że z transmisją wszystko będzie w porządku, nie uciekniemy od innego problemu – kiepskiej jakości obrazu. Przyzwyczajony do oglądania klipów w jakości przynajmniej 480p na moim iPhone 4 przeżyłem szok jakościowy – obraz jest wyświetlany w typowej rozdzielczości telewizyjnej, a może nawet jeszcze niższej. Wiadomo – żeby transfer był lepszy.

Instalację na iPadzie sobie już odpuściłem, ten ma jeszcze większą rozdzielczość, a wciąż większość stacji nadaje w 4:3.

Jeśli chodzi o stacje, mamy sporo zagranicznych – France24, Euronews International, jest też Al Jazeera. Są też stacje lokalne, jak zwykle TV Trwam, a także różne Eska TV, Interia TV. No i Tele5 oraz (w teorii) Ale Kino. W chwili której testowałem aplikację mieliśmy jeszcze TVN 24 oraz TVN CNBC. Niestety po kilku godzinach obie stacje zniknęły, nie pomagając aplikacji w podnoszeniu użyteczności.

Aplikacja jest na razie darmowa, dostępna w App Store. Podobno może być płatna. Ja już wiem, że w najbliższym czasie nie wydam na nią ani centa (może jak pojawi się jakiś iPhone HSPA+ czy inny WiMax), a na obecnym etapem jej rozwoju zastanawiam się nad tym czy faktycznie powinna zajmować miejsce w pamięci mojego telefonu.

Pomysł ciekawy. Tylko wykonanie… I to chyba wcale nie jest wina twórców aplikacji – po prostu jest na to jeszcze za wcześnie.

PS. Telewizja na Żywo jest w tym momencie płatna. Do widzenia.

Mogliście nie słyszeć o serwisie Filmaster. To dość niszowy serwis filmowy, tworzony przez zapaleńców dla zapaleńców. Jest bardzo otwarty, pozwala na prowadzenie bloga, a co istotne – brak na nim nastolatek, które zawyżają ocenę „Zmierzchu”. Istotne są tu także dwie kwestie – serwis nie jest w tym momencie nastawiony na maksymalizację zysku (żadnych toplayerów, ani innych wynalazków), a do tego jest „czysty” – przejrzysty i sprawiający wrażenie porządnie napisanego.

Za jakiś czas prawdopodobnie Filmaster stanie się bardziej popularny. Wszystko za sprawą aplikacji na iPhone. W tym momencie nie jest ona jeszcze dostępna dla wszystkich – trwają jej beta testy, w których biorę udział. Niemniej jednak dostępne są już wszystkie funkcje, które mają być dostępne w wersji oficjalnej (teraz tylko poprawiane są błędy).

Co zatem dostaniemy wraz z aplikacją? Najważniejszy jest chyba repertuar kin. Wykorzystujący, rzecz jasna, GPS. Możemy więc wyświetlać kina według odległości lub przeglądać listę filmów granych aktualnie w kinach w naszej okolicy, aby potem dowiedzieć się gdzie i o której go grają. Można także się check-inować na konkretnych seansach. Szkoda jedynie, że działa to jedynie w obrębie Filmastera i nie ma żadnego połączenia z chociażby Foursquare, choć twórcy nazywają mobilnego Filmastera „Foursquare dla filmów” (mimo wszystko byłoby wygodnie z automatu oznaczyć się zarówno w Filmasterze, jak i na Foursquare). UPDATE: Jak donosi Borys, założyciel Filmastera, integracja z Foursquare będzie, jej wprowadzenie jest planowane na kwiecień.

Oczywiście przy okazji repertuaru wyświetlają się także recenzje i oceny filmów od innych użytkowników, a sami także możemy oceniać poszczególne obrazy i uzasadniać ocenę w krótkiej recenzji. Co prowadzi nas do rekomendacji, które znowu pozwalają nam przeglądać polecane filmy wyświetlane w okolicy oraz inne, sugerowane do obejrzenia przez nas.

Dzięki systemowi ocen możemy także sprawdzać, którzy użytkownicy mają zbliżony gust filmowy, a jeśli jeszcze udostępniają informacje o swojej lokalizacji, będziemy mogli się teoretycznie dowiedzieć, że w naszej okolicy mieszka inny miłośnik filmów pinku eiga, a już myśleliśmy że mamy naprawdę nie po kolei w głowie. Z użytkownikami możemy się komunikować przy pomocy prywatnych wiadomości, a także śledzić i komentować ich aktywność w serwisie (recenzje, notki, itd.).

Zapowiada się naprawdę porządna aplikacja dla kinomaniaków. A przede wszystkim – pierwsza w Polsce. W tym momencie do dyspozycji na iPhone mamy wyłącznie (skądinąd najlepszą pod względem ilości i jakości informacji) aplikację IMDB oraz serwis WWW Filmwebu, z którego najlepiej korzystać przy użyciu rysika lub telefonu bez dotykowego ekranu. Filmaster Mobile jest zdecydowanie o wiele bardziej przyjazny paluchom. Brakuje mi jedynie opisów dystrybutora przy każdym filmie – nie wszystkie tytuły wyświetlane w kinie znam na tyle, żeby móc opierać się wyłącznie na recenzjach, których zresztą czasami brakuje, a mimo wszystko człowiek niekiedy chciałby wiedzieć, o co w ogóle chodzi. No, ale to być może pojawi się w przyszłości, tak jak mają pojawić repertuary TV.

Jedno jest pewne – Filmastera z mojego iPhone’a nie wyrzucę. I niecierpliwie czekam na dzień, w którym będzie go można zainstalować prosto z AppStore, a nie ręcznie.

A jeśli chcecie zapisać się na listę chętnych do testów, twórcy udostępniają odpowiednią stronę. Beta dla iPhone jest, dla Androida chyba też (ale głowy nie dam), na pozostałych platformach na razie cisza. Chyba.

Pełna wersja serwisu dostępna jest pod adresem filmaster.pl. A logować się można przez Facebooka lub przez Twittera. Zarówno w aplikacji, jak i na stronie WWW.

10 lutego skończy się monopol sieci AT&T na sprzedaż iPhone na amerykańskim rynku. I to dość istotna informacja, bo od tego momentu w USA będą w sprzedaży dwie wersje iPhone, wyglądające tak samo, a jednak mocno się różniące.

Verizon jest bowiem siecią opartą na technologii CDMA. Oznacza to nie tylko inne częstotliwości radiowe niż w przypadku telefonów GSM, ale także – ponieważ Apple nie zdecydowało się na stworzenie jednego modelu dla obu standardów – brak miejsca na kartę SIM, która w przypadku CDMA jest niepotrzebna.

Jest za to potrzebna w przypadku gdy posiadacze takich telefonów chcą się wybrać na wycieczkę na przykład do Europy – z iPhone od Verizon będzie można używać zabawki tylko w ok. 40 krajach posiadających sieci komórkowe CDMA. W Polsce teoretycznie też mamy tą technologię – wykorzystuje ją Orange w usługach mobilnego internetu, ale tylko tam – telefony CDMA u nas nie zadziałają.

iPhone 4 w sieci Verizon ma kosztować 199 dolarów w przypadku wersji 16 GB oraz 299 dolarów w przypadku wersji 32 GB. Do tego trzeba będzie kupić 2-letni plan taryfowy.

A w czerwcu pewnie i tak będzie iPhone 5…

iPad dostanie więc wszystko to, co od czerwca zdążyło pojawić się w systemie iPhone’a i iPoda touch – w tym wielozadaniowość, foldery oraz nową wersję klienta poczty (ze zbiorową skrzynką pocztową). Dodatkowo pojawi się też polski język – zarówno w samym interfejsie tabletu, jak i na klawiaturze (dotąd nie dało się np. wprowadzić litery „ą”). W zamian za to suwak blokady obracania ekranu zacznie pełnić rolę suwaka wyciszania urządzenia – podobnie jak w iPhone możliwość obrotu będziemy teraz blokować z pozycji menu przełączania między aplikacjami.

Oprócz dużych zmian dla iPada iOS 4.2 to także nowe funkcje we wszystkich urządzeniach – w tym Game Center, ale także AirPlay – funkcję, która szczególnie ucieszy posiadaczy Apple TV lub routera AirPort Express. Ten drugi posiada bowiem gniazdo mini jack 3,5 mm, które służy do łączenia urządzenia ze sprzętem audio, dzięki czemu posiadacze Maców (i PC-tów chyba też) mogli odtwarzać bezprzewodowo muzykę z iTunes na swoich domowych Bose czy Harmanach Kardonach. Teraz, dzięki AirPlay, można odtwarzać w ten sposób odtwarzać muzykę także z iPoda/iPhone’a czy iPada, a z użyciem Apple TV nie tylko muzykę, ale też filmy i zdjęcia.

AirPrint to z kolei podobna funkcja, która umożliwia posiadaczom urządzeń z iOS bezprzewodowe drukowanie maili, stron internetowych czy dokumentów z iWork.

Od dzisiaj darmowe będzie też korzystanie z funkcji lokalizacji telefonu, zarezerwowanej dotąd jedynie dla użytkowników Mobile Me.

Aktualizacja iOS do wersji 4.2 jest darmowa i możliwa jeśli posiadamy iPhone 3G, iPhone 3GS, iPhone 4, iPoda touch z 2009 roku (tylko 32 lub 64 GB), iPoda touch 4. generacji oraz iPada, a wersja iTunes na naszym komputerze to 10.1. Funkcja Find My iPhone jest dostępna dla użytkowników iPhone 4, iPoda touch (2010) oraz iPada.

Również dzisiaj pojawi się aktualizacja firmware Apple TV do wersji 4.1. Pojawi się w niej właśnie obsługa AirPlay oraz funkcja VoiceOver – sterowanie głosowe.

Listopad to kiepski moment na zachęcanie do biegania, wiem o tym. Z drugiej strony, jeśli tylko temperatura jest powyżej zera, a poniżej 30 stopni o godzinie 23.00, nie ma burzy, natężenie deszczu jest niższe niż „nawałnica”, a widoczność przekracza 100 metrów, da się biegać, a twierdzenie że jest inaczej jest zwykłym objawem prokrastynacji. A poza tym, mamy póki co darmowy dostęp do archiwum i zawsze będzie można przypomnieć ten tekst w marcu.

W zasadzie miałem to napisać już w czerwcu i napisałem nawet pierwsze 1000 słów. Wiecie jednak jak jest z tą prokrastynacją – po prostu musiałem poczekać do listopada, nowego iPoda nano i możliwości oceny, z czym biega się lepiej – z „klasycznym” iPodem nano, czy też z najnowszym. Mówiąc „klasyczny” mam na myśli nano generacji 1-5, bowiem Nike+iPod nie jest najnowszym wynalazkiem – na rynku pojawiło się w początkowych miesiącach 2006 roku i kompatybilny z nim jest każdy wyprodukowany dotąd iPod nano.

A także, od zeszłego roku, iPod touch 3. i 4. generacji, iPhone 3GS i iPhone 4. Posiadacze dwóch ostatnich urządzeń mogą skorzystać także z aplikacji Nike+ GPS, która nie wymaga kupowania zestawu. Nie jestem jednak zwolennikiem biegania z iPhone, czy touch’em – widziałem w moim życiu zbyt wiele rozbitych ekranów w telefonach Apple, żeby odważyć się na coś takiego.

Nie jestem też zwolennikiem Nike+ Sportband – opaska na rękę to rozwiązanie dla kogoś, kto ma już swój odtwarzacz muzyczny, ale nie działa w nim Nike+ lub nie lubi z nim biegać – opaska pozwala na korzystanie z serwisu internetowego, ale z oczywistych względów niemożliwe jest tu korzystanie z zalet biegania z iPodem.

Jedyna wada Nike+ to cena. Zestaw dla iPoda nano kosztuje ok. 100 złotych. W jego skład wchodzi czujnik do buta oraz odbiornik podpinany do odtwarzacza. Posiadacze iPhone’a i touch’a mogą kupić sam czujnik, bo odbiornik mają już wbudowany (Bluetooth jest jak widać bardzo uniwersalną technologią). Sam czujnik również kosztuje ok. 100 złotych i trzeba go wymieniać co 1000 godzin używania. Czyli w przypadku większości użytkowników co kilka lat. Zestaw Nike+ Sportband kosztuje od 200 złotych w górę. Wszystko zależy od sklepu, a czasem także od tego czy ładnie się uśmiechniemy do kasjerki.

Pozostaje jeszcze kwestia butów. Generalnie da się biegać w butach firm innych niż Nike. Pytanie brzmi jedynie: po co? Wszystko zależy od tego, czy jesteśmy w stanie umieścić czujnik w sposób dla nas i naszych stóp wygodny. Jeśli tak, a ponadto dopiero zaczynamy, inwestycję w buty można odłożyć w czasie. Najwyżej będziemy mieli trochę przekłamane wyniki. Na granicy błędu statystycznego, co zdarza się także w dedykowanych butach Nike. Potem jednak okaże się, że wydatek od 200 do 500 złotych na buty ze specjalną wanienką w środku jednego jest konieczny.

Mając zestaw możemy korzystać z jego zalet. Podstawową jest możliwość liczenia odległości, a także czasu, spalanych kalorii (to najbardziej przekłamana informacja). Wszystko przy akompaniamencie naszej ulubionej muzyki. iPod wyświetli nam także historię naszej aktywności, pokaże nasze rekordy, ilość łącznie przebiegniętych kilometrów oraz spalonych kalorii, wykres pokazujący nasze tempo i podobne statystyki.

Możemy też ustawiać sobie cele – możemy biegać bez ograniczeń, przez określony czas, pokonać ustalony dystans, lub spalać odpowiednią liczbę kalorii. Oczywiście, możemy też biegać do konkretnej muzyki, zmieniać ją w trakcie treningu, a cały czas będzie nam towarzyszyć lektor, informujący lub informująca o naszych obecnych postępach, a także, na określonych zasadach, o przebiegniętym dystansie, spędzonym czasie, itd. Dowiemy się też o osiągnięciu celu, a w przypadku pobicia naszego własnego rekordu poinformuje nas o tym Lance Armstrong lub Joan Benoit Samuelson. A, jest jeszcze PowerSong – wybrany przez nas utwór, który uruchamiamy w prosty sposób kiedy potrzebujemy dodatkowego kopa, np. na finiszu.

Strona internetowa pozwala zasadniczo na to samo. Możemy obejrzeć przedstawioną graficznie historię naszych biegów, zobaczyć tempo konkretnego biegu na wykresie, a oprócz dublowania opcji z iPodów możemy także oceniać treningi – dodawać informacje o naszym nastroju, warunkach pogodowych, rodzaju nawierzchni oraz dopisywać komentarze.

Ambitni biegacze mogą też ustalać sobie cele – ilość treningów, przebiegnięty dystans lub średnie tempo do zrobienia w określonym czasie. Są także profesjonalne treningi, rozpisane dla konkretnego stopnia zaawansowania oraz pożądanych celów.

Możemy też rywalizować ze znajomymi korzystającymi z Nike+, lub z innymi ludźmi. Możliwy jest także udział w grupowych zawodach – zapisujemy się do konkretnej grupy: zbierającej mieszkańców konkretnych województw Polski, mieszkańców Europy lub USA, posiadaczy iPodów w konkretnym kolorze, a także dowolnej innej, istniejącej. Jeśli gdzieś trwa wyścig między właścicielami psów i kotów, można do niego dołączyć. Jeśli nie ma, można go stworzyć.

Strona nikeplus.com nagradza także za aktywność – istnieje system poziomów, w zależności od przebiegniętego w sumie dystansu. Poziom oznacza też inny kolor strony, zarówno tej we flashu, dostępnej z komputera, jak i w wersji dla iPhone czy iPada. Przez pierwsze 50 km strona jest żółta, od 50 do 250 jest pomarańczowa, od 250 zielona, a co dalej – nie wiem, jeszcze nie dotarłem (niebieska, fioletowa, i czarna).

Kolor odpowiadający konkretnemu poziomowi zobaczymy nie tylko my, ale też nasi znajomi, którym pochwalimy się na Facebooku lub Twitterze – możliwe są obie opcje i muszę przyznać, że na samym początku był to dla mnie gigantyczny motywator. 400 znajomych na Facebooku oglądających moje postępy – hell yeah, próżność zaspokojona.

Po przydługawym wstępie czas na część najważniejszą. Wybór iPoda. Na rynku dostępne są w tej chwili dwie wersje nano – wyprzedawana piąta generacja i wprowadzona we wrześniu szósta. Różnica jest kolosalna, w końcu w tym roku zrezygnowano z click wheel na rzecz kwadratowego dotykowego wyświetlacza, a sam odtwarzacz znacznie zmniejszono. Żeby jednak nie było zbyt różowo, oba mają zarówno olbrzymie zalety, jak i wady.

Starszy iPod to klasyczny iPod. Nie ma żadnego zaczepu, haczyka, ani nic takiego. Możemy więc nosić go w kieszeni lub na ramieniu. Nie lubię drugiego rozwiązania, bo nigdy nie wiem, co mam zrobić z kablem do słuchawek, który dodatkowo niebezpiecznie układa się przy wiązaniu butów. Noszenie w kieszeni też ma jednak wady, bo kilka razy zdarzyło mi się odczepić przy bieganiu odbiornik od iPoda, co skutkowało przerwą w liczeniu. A wiecie jak jest – forma jest na drugim miejscu, najważniejsze są statystyki.

Z nowego nano jest jeszcze łatwiej wyrwać odbiornik, ale za to ma on klips. Nie udało mi się sprawić, żeby odtwarzacz odpadł od ubrania – Apple wykonało tu solidną robotę. Możemy przypiąć iPoda do kieszeni spodni, bluzy, do koszulki lub czegokolwiek na co najdzie nas ochota i będzie mu tam dobrze. Nam zresztą też. Punkt dla szóstej generacji.

Jeśli zaś chodzi o interfejs – cóż, zasadniczo dotykowy ekran nie jest przyjacielem sportowców. Trzeba patrzeć, co się wciska. A jeszcze jak jest mały… Na całe szczęście, jeśli tylko patrzymy na wyświetlacz, naprawdę trudno jest o pomyłkę. Nie mam małych rączek tylko wielkie łapska i nie mam z tym problemu – zawsze trafiam w opcję, którą chcę akurat wybrać. No, ale trzeba patrzeć na wyświetlacz. Np. włączenie PowerSong wymaga odblokowania iPoda, muśnięcia palcem w odpowiednim kierunku żeby przełączyć ekran i wciśnięcia przycisku na ekranie.Dotychczas wystarczyło jedynie przytrzymać środkowy przycisk. Na mniejszym ekranie mieści się też mniej treści, więc nie zobaczymy jednocześnie trzech informacji, tylko dwie. Ale to akurat mało istotny szczegół. Tym bardziej, że po wciśnięciu przycisku blokady wszystkie informacje usłyszymy.

W starych nano było z tym gorzej – trzeba było (odblokować iPoda i) wcisnąć dwa, albo przy (nigdy nie pamiętam) razy środkowy przycisk. W tym czasie można trzy razy przeczytać, co jest na tym nieszczęsnym ekranie. Ale za to nie trzeba nań patrzeć, by zakończyć, czy zatrzymać na chwilę trening, albo po prostu zmienić utwór na następny utwór z listy. 1:1.

Nowy nano nie posiada też kalendarza, więc statystyki i podsumowania wyglądają trochę gorzej i mniej czytelnie (zwłaszcza, jeśli mamy na swoim koncie naprawdę dużo treningów). Ponadto nie ma też wykresów. Pół punkta dla piątej generacji.

Największą wadą nowego odtwarzacza jest jednak bateria. W iPodzie nano poprzedniej generacji można biegać trzy dni z rzędu i jeszcze do tego używać cały czas krokomierza. Szósta generacja ma nieco słabsze osiągi i najlepiej jest po prostu ładować iPoda po każdym biegu. Nie mówię, że tak krótko wytrzyma, ale po prostu tak jest pewniej.

Więc którego wybrać? Szósta generacja nie odtwarza filmów, co większości chyba jednak nie przeszkadza. Pojemności mają takie same, ale różnią się cenami (wiadomo, nowszy jest droższy). Cóż, na pewno nie zamieniłbym iPoda nano piątej, ani nawet czwartej generacji na iPoda nano szóstej generacji tylko z powodu Nike+. Przy trzeciej już bym się zastanawiał – to jednak znacznie mniej poręczna kobyłka. A na pewno wziąłbym nowego nano, gdybym nie miał żadnego iPoda do biegania. Jest bardzo wygodny, zastosowanie klipsa było strzałem w dziesiątkę, a kwestię słabszej baterii można przeboleć. A poza tym to całkiem ładny zegarek…

Oczywiście wszystkie dane z Nike+ są jedynie orientacyjne. Można czujnik kalibrować, aby zwiększać jego dokładność, ale nie jest to w 100% miarodajny wynalazek. Ale w ponad 90%.

Czy ktoś na sali oczekuje jeszcze na białego iPhone 4? Cóż, ja oczekiwałem. Oczekiwałem w dniu premiery, licząc na to, że skoro biały pojawi się z miesięcznym opóźnieniem, będzie ich mniej. Oczekiwałem pod koniec sierpnia, kiedy Era i Orange wprowadziły iPhone 4 do swoich ofert, licząc na to, że pojawi się we wrześniu. Teraz zaś nie potrafię stwierdzić od jak dawna mam to gdzieś i zamierzam kupić już tego czarnego, ale wygląda na to, że to dobry wybór.

Okazuje się bowiem, że Apple znowu przesunęło datę premiery białego iPhone 4, tym razem na wiosnę 2011. A, szczerze mówiąc, jeśli wstrzymałbym się z zakupem do marca, mógłbym równie dobrze poczekać do czerwca i ustawić się w kolejce po iPhone 5, czy jak go tam zwał, który na pewno pojawi się właśnie w czerwcu -- Apple jest za bardzo przywiązane do kalendarzyka (czerwiec -- iPhone, wrzesień -- iPody, wygląda na to, że kwiecień -- iPad), żebym wątpił w premierę kolejnej wersji telefonu właśnie przed wakacjami. A w przyszłym roku ma się też pojawić iPhone dla sieci Verizon, a więc działający w częstotliwościach CDMA.

O ile oczywiście termin „wiosna 2011″, jakkolwiek bardzo ogólny i oznaczający, że być może biały iPhone pojawi się właśnie w czerwcu i zrobią to samo co z iPhone 3G/3GS -- dołożą megapikseli zachowując tą samą obudowę, zostanie utrzymany. W końcu problemów do rozwiązania jest kilka -- od niezgodności odcieni między obudową, a przyciskiem „home”, po prześwietlanie zdjęć…

Trudy Muller z Apple, zapowiadając kolejne opóźnienie powiedziała tylko „we are sorry to disappoint customers waiting for the white iPhone again”. Ja dodam jedynie parodię filmu Apple o iPhone 4, z hasłem „If you waited for the white iPhone, you’re an idiot”. Coś w tym jest, a Apple tym razem najwyraźniej zdrowo przekombinowało.

www.youtube.com/watch?v=d09yWG2fSBg